·      Als je Hans Schlamann hoort en hij zegt: Nee; lieve schat! Dan weet je dat je het niet helemaal goed doet. 

·      Als je Ton Meiland hoort en hij zegt: Fuckaduck! Ook dan weet je dat het niet helemaal naar wens gaat. 

·      Als je Oscar Hoenderdos hoort zeggen: Toppie! 
      Dan heeft iemand goed werk geleverd, of alles lukt. 

Zo zie je dat met een paar woorden een hele dag omschreven kan worden.

In den beginne bestond de lunch uit een rondje friettent, want iets anders was er niet op de sleutel locatie.
De friettent wordt al snel afgezworen als er een complete 'veldkeuken' met koffie-apparaat, frituurpan, bekers, en wat dacht je zelfs zilver bestek aangeleverd wordt door Henk en Hennie van der Zwet.
Kunnen jullie nagaan wat de mannen hebben gesmuld! 
Aan eten en drinken dus geen gebrek. Alleen te hopen dat de verzorging niet 'te' is, anders gaat het tempo eruit. 
De eerste keer moest de frituurpan mee terug naar huis. 
Bij de eerste de beste verkeersdrempel werd de frietpan gelanceerd met als gevolg, alle gereedschap van Henk v.d. Zwet werd ter plekke ingevet en Oscar zijn auto heeft voorlopig geen tectyl behandeling meer nodig aangezien ook deze is ingevet.

Hieronder volgen enkele andere anekdotes (sommige ingekort en aangepast) uit de verslagen:

• Wil v.d. Camp had verbindingstukken voor de deurvangers gemaakt en gemonteerd.
  Wil heeft ook de richtingaanwijzers voor geplaatst en aangesloten.
  Ton Meiland is begonnen met het uitzagen van de platen waar de bekleding omheen moet.
  Geen eenvoudig klussie, niet effe vasthouden afkrassen en uitzage!!!.
  En Henk v.d. Zwet die is overal mee bezig, variërend van koffie zetten, eten klaar maken,
  tot het plaatsen van het één na laatste raam en het vervangen van de kruiskopparkers
  door éénsleufs exemplaren (ramen konden niet schuiven door kruiskopparkers).
• Twee 'timmermannen' hebben bekáánt de hele bus uitgetimmerd en dat ziet er volgens Oscar helemaal 'top' uit. Ook zit het laatste raammechanisme erin en is er een mal gemaakt voor de ontbrekende achterruit. Oscar zal deze via via laten maken.
  De achterlichten, voorzien van een dubbele fitting onderin (bedankt Pa Hoenderdos) zitten aangesloten en al op de bus. Ook de nummerplaatverlichting zit op zijn plek. Er zijn een aantal banken gestript en die zullen aangepast worden zodat ze in de bus geplaatst kunnen worden. De frames van de bestuurder en bijrijderstoel moeten 15 centimeter worden verlaagd en dat doen we in de werkplaats bij de Brinkies.
  (De banken en klapstoelen 'chaise pliant' komen uit een Citroën touringcar welke nu omgebouwd is tot camper).
• We zetten eerst even het achterruitje erin. Jammer daar is dus iets mis gegaan, het ruitje was aan één kant tien centimeter te lang. Gelukkig maar aan één kant. (De mal was goed, maar bij het bestellen en doorgeven van de ruitmaten heeft de leverancier met de verkeerde duimstok gemeten of hoe dan ook. Hij had hem dus te lang gemaakt. Twee weken later had Oscar de goede ruit en kon deze alsnog perfect geplaatst worden.
  Wil heeft ondertussen de claxon gemonteerd en gedemonteerd om ze volgende week te spuiten. Zo hoort het, eerst monteren om te zien of het past en vervolgens afwerken.
• De voorstoelen worden gemonteerd op geleiders zodat er heel luxe naar voren en naar achteren geschoven kan worden. Alle stoelen en banken moeten er ook uitgehaald kunnen worden indien nodig. Het is dus de bedoeling dat de vloerbedekking overal doorloopt. Hiervoor moesten er rails c.q. geleiders op maat gemaakt worden. Wil heeft dus z’n lasapparaat meegenomen. Het klinkt heel simpel maar het is meten, slijpen, gaten boren, tappen, lassen en monteren. Aan het eind van de dag waren de voorstoelen bevestigd en een dubbele achterbank met bewegende flappen. (chaise pliant).
  De dynamo was gereviseerd en kon weer geplaatst worden. Het passen op de motorsteun ging wel maar het verstellen bleef een probleem, wat bleek? Een dynamo steun van een C4 en een U23 lijkt als twee druppels water op elkaar maar het scheelt maar 3-4 mm. Nadat de originele steun erop gezet was klopte het weer en is de dynamo goed te verstellen. Nu nog de poulie vervangen; deze was tijdens de revisie helaas gebroken.
• Nadat dynamo en poulie gemonteerd waren, het volgende, de snaar was niet van de goede lengte. Ook de plaatselijke tractorboeren beschikten niet over een goed exemplaar. Dus de onderdelenjagers konden aan de gang. Pa Hoenderdos heeft een schitterend opstapplankje voor de chauffeur gemaakt, waardoor het zeker voor dikbuikige chauffeurs, makkelijk instappen is.
• Als eerste ben ik (Hans, red.) begonnen met het vullen met zuur van de nieuwe accu’s. Toen dat gebeurd was ben ik koffie gaan zetten, na de koffie kom ik terug bij de bus en wat zie ik? Een plas accuzuur onder de auto. Gelijk de betreffende accu eruit gehaald en een fles ammoniak gehaald. Het is namelijk zo, dat het accuzuur door de ammoniak geneutraliseerd wordt en dus verder geen schade meer kan aanrichten. (Achteraf bleek dat er een grote schroef door de bodem van de accu was terechtgekomen en daar kunnen ze niet tegen).
  
  Ondertussen is er een jerrycan benzine in de tank gekieperd, alleen kwam de benzine niet op de goede plek aan. De banjobout aansluiting bij de benzinetank zat niet helemaal goed vast, zowel zuig- als perskant los gehad, alle aan en toevoer gecontroleerd en maar blazen. Nog steeds geen geborrel in de tank. Hij kon zo hard blazen als hij wilde maar hij kon zijn druk niet kwijt. Hoe kan dat? Dan moet er ergens een verstopping zitten. De boel weer los, het lijkt wel of die zuigleiding tekent en jawel. Blijkt na enig meet werk dat die zuigleiding op de bodem van de tank staat waardoor hij wordt afgesloten. Nadat we er twee centimeter vanaf hadden gehaald borrelde het dat het een lieve lust was. Leidingen terug, vlotter omlaag en pompen maar. (21 maart 2002 heeft ze dus even gelopen).
• Een donor versnellingsbak is aangekomen. Deze bak is exact eender dus omwisselen lijkt het beste. Kunt u zich voorstellen hoe Hans als rijdende krik met een versnellingsbak in zijn armen onder de bus ligt? Met van die grote neusgaten en steeds roder wordend want het ding blijkt toch erg looooig.
• Oscar had ontdekt dat er een enorme sluiting ergens in de bedrading zat en we zijn toen begonnen om de lampen één voor één los te koppelen om te zien waar dit zou kunnen zitten. Hij had ondertussen het hele dashboard gedemonteerd omdat hij er anders niet goed bij kon. Meten is weten en gewapend met twee electrometers zijn we circuit voor circuit gaan doormeten. We kwamen inderdaad een verkeerd aangesloten draad tegen en we dachten dat we er uit waren. Mooi niet dus. We kregen via de massa spanning. Dus er stond 12 volt op de aardkant. Hoe kan dat nou toch, je gaat de wildste theorieën in je hoofd halen. Verbindingsblok achter de koplampen loshalen en ja hoor hier dachten we het gevonden te hebben. Tenminste dat dachten we. Oscar plaatst een nieuwe zekering en die klapt er met wel zo’n kleregang uit, dat hij er een mooie brandblaar aan over hield.
  
  En: 'Wat nu, zei Pichegru!'
  
  We hebben daarna besloten om de verbindingsbuis tussen de twee koplampen, waar de snoeren door heen lopen, los te maken. Dus maar weer slopen. Aan weerskanten waren de draden kaal gesleten aangezien ze zonder doorvoer tule door het spatbord zaten.
  (Les voor een ieder: vergeet nooit je bedrading af te schermen als je deze door ijzer heenvoert).

Zoals jullie in bovenstaande hebben kunnen lezen ging niet alles over rozen en komen er diverse obstakels naar voren, maar ze laten de moed niet zakken en zijn onvermoeid doorgegaan om de bus klaar te krijgen. 

  De bus heeft jarenlang dienst gedaan als reclameobject.  

  Foto is gemaakt tijdens de aankoop van de bus.